GROENEN-apocalyps: “Speel het lied van de dood voor mij!”

Door: Peter Helmes*)

De Eco-kapitalisten

Wie herinnert zich niet de door de groene deskundigen beweerde “bossterfte” in de jaren ’80 van de 20ste Eeuw? De bossen in Duitsland en in Midden-Europa zouden dusdanige schade hebben opgelopen, dat “voor het midden van de jaren ’90 al het bos afgestorven” zou zijn. En aangezien dat “sterven” blijkbaar zo goed aansloeg, werd er meteen ook maar méér sterven voorspeld: Stervende rivieren, stervende landbouwgronden, stervende wereldzeeën, zeehondensterfte enz.

Deze eco-leugens en eco-dwalingen waren niets anders dan milieu-propaganda ten bate van de schijnheiligheid der Groenen. Geen horror-boodschap werd gespuid, die niet scheen te dienen om de Groenen toeloop te bezorgen. En veel voetvolk, leraren en journalisten lieten zich voor het karretje spannen in de strijd om “het redden van de schepping”.

Gedurende de decennia 1970/1980 “bedreigden” ons bijvoorbeeld “globale afkoeling en een nieuwe ijstijd”. De “Club van Rome” voorspelde het spoedige einde van de hulpbronnen en een verarmde, ten onder gegane aarde. De “Spiegel” voorzag een “ecologisch Hiroshima” en een “gigantische globale eco-sterfte”. De “Stern” wilde niet achterblijven en voorspelde al in 1984, “dat 90 procent van de naaldbomen niet meer te redden” zou zijn. De “Zeit” deed er nog een schepje bovenop: “Aan de mate van de bossterfte zou thans hooguit (…) een pathologische ontkenner nog kunnen twijfelen.”

De Groenen ontvouwden een omvangrijk catastrofe-scenario: Grondwater en drinkwater zouden schaars worden, landbouw en monumenten zouden schade oplopen, alpenvalleien zouden onbewoonbaar worden. En überhaupt: Voor de mensheid zou het laatste uurtje geslagen hebben.

De ‘zuivere leer” van de Groenen verrast niemand, die verstand heeft van hun ideologie. Het liefste zouden we moeten ophouden met ademhalen; want alleen zo is het verpesten van de lucht door CO2 te verhinderen.

De vele “links-leraren”, die in de jaren ’70 en ’80 van de door Links geïndoctrineerde universiteiten kwamen, dwongen hun leerlingen tot gezindheids-artikelen over het “milieu-fiasco”. En de arme sukkels zogen de nonsens op, maar verbreidden hem thans als journalisten of zelfs op hun beurt als leraar. Destijds – wie herinnert het zich nog? – ontstonden de beruchte “milieu-werkgroepen” op Duitse scholen, die een aanzienlijke bijdrage leverden aan een “nieuw ecologisch bewustzijn”. De “groene onschuld”, zoals wij haar in het begin hebben aangeduid, krijgt hiermee een nieuwe, bittere bijsmaak; want deze milieu-werkgroepen hebben voor een belangrijk deel onze samenlevings-ordening op zijn vesten doen trillen.

“Klimaatbescherming”, zoals de Groenen bedrijven, vormt een toenemend gevaar voor de armsten der armen, ook in Europa. Vele produkten. vooral levensmiddelen, worden te duur voor hen. Belastingvoordelen voor energie-efficiënte huishoudens aan de ene- en belastingboetes voor grote energieverbruikers aan de andere kant vergroten de kloof russen arm en rijk. Groene campagnes leiden vaak tot het tegendeel van wat eigenlijk zou moeten worden bereikt. Ze leiden tot verhindering en achteruitgang in plaats van tot ontwikkeling en vooruitgang.
“Groen-duurzame gedragsethiek”, waarmee de Groenen zo graag een hoge borst opzetten, laat verwoestende gevolgen zien, in het bijzonder in de ontwikkelingslanden. Het oorspronkelijke “eco-idealisme” verwordt in toenemende mate tot een “eco-imperialisme”:

De voorgewende “milieubescherming” wordt een radicale ideologie – en uiteindelijk een keiharde business. Ter doorzetting van hun doelstellingen is voor de Groenen blijkbaar elk middel geoorloofd, vooral paniekzaaierij en volledig overdreven ondergangsscenario’s, die samengaan met het neersabelen van andersdenkenden.

In de eerste wereld worden vrijheid en markt-economie steeds verder teruggedrongen, wat dwangmatig leidt tot economische achteruitgang. En dat alles onder de vrome dekmantel van het”bewaren van de natuur”.

Concrete materiële belangen.

Dat zich achter de zo op het oog idealistisch lijkende eisen van de eco-activisten ook concrete materiële belangen verbergen, valt niet te betwisten. Veel zelfbenoemde “Robin Hoods”, “Robin Woods” of de groene vredes-apostelen van “Greenpeace”- of hoe groene activistn zich ook mogen noemen – zijn neergedaald op de leerstoelen, in de lobby-groepen of in adviesbureaus . Zij profiteren van vetbetaalde opdrachten, die uitsluitend het vooringenomen standpunt “ondersteunend” bevestigen. En de uitbetalingspot schijnt niet leeg te raken…

Geen ander onderwerp beheerst zozeer het politieke debat en de berichtgevingen der media gedurende de laatst drie decennia zozeer als de mileubescherming. Dagelijks wordt de opgeschrikte burger eraan herinnerd, dat onze planeet wordt bedreigd door een scala aan catastrofes, met voorop de “klimaatcatastrofe”. (“Bossterfte”, “gat in de ozonlaag” en “nieuwe ijstijd” hadden we al gehad.) Wat echter noch de burger, noch de (kritische??) media (mogen) merken:

Aan de “groene” politiek liggen niet alleen zuiver ecologische bedoelingen ten grondslag, maar louter ideologische motieven, die er op gericht zijn, de economische orde van de westerse staten in twijfel te trekken en uiteindelijk te ruïneren.

Markteconomie is concurrentie – ook concurrentie van ideeën; markteconomie verlangt vrijheid van denken, van handelen, in de sociale markteconomie vervlochten met sociale verantwoordelijkheid.

Volgens het – natuurlijk niet zo onder woorden gebrachte – gezichtspunt van de Groenen zou in plaats van de markt-economie een globale, centraal bestuurde herverdelingsstaat moeten komen, die door een tot wereldregering uitgebouwde VN plan-economisch wordt gecontroleerd. Met de groeten van de ten onder gegane USSR!

Wij bevinden ons reeds op weg naar een eco-socialistische dictatuur, waarin de burger wordt voorgeschreven, hoe hij te leven, te ademen, te consumeren, te werken heeft. Onder de dekmantel van de milieu- e3n klimaatbeschermig dreigt de grootste herverdeling van welstand in de geschiedenis der mensheid. Het individu is niets meer, het Collectief geldt. En collectief worden er “contingenten” vastgelegd; zelfs de lucht om adem te halen is niet langer vrij.

De mensheid wordt beschouwt als deziekte van onze planeet, aangezien hij alleen maar “vernietigt”. “Ronduit gezegd zouden wij op het punt kunnen belanden, waarop de enige weg om de Aarde te redden, de collaps van de industriële civilisatie zou zijn”, verklaarde Maurice Strong, opperste baas van het VN-milieu-programma en organisator van de Confrentie van Rio ter wereldwijde bescherming van het milieu.

Taboes doorbreken – samenleving veranderen

Groen gedachtengoed beperkt zich evenwel niet slechts tot milieubeperking. Nee, de Groenen willen – niet ver verwijderd van de stenen tijdperk-socialisten – onze samenleving veranderen. Taboes doen er daarbij niet toe. “Multi-culti”, “nieuwe levensvormen”, nieuwe vormen van “huwelijk” en partnerschap – wij zijn al aan veel absurds gewend. Nieuwe waarden heeft ons land nodig! “Duitse Natie”? Een nogal pijnlijk begrip van weleer! De vroegere Europa-coördinator van het Bondscomité van de Groenen, Daniël Eichler, schreef overduidelijk op zijn homepage, dat het “Internationalisme”hem bijzonder na aan het hart lag:

“Naar mijn idee zou ons politieke werk steeds ten doel moeten hebben, de hele wereld te verbeteren en niet slechts de constructie Duitsland”. Hier paradeert het links-radicale gedachtengoed van de “constructie Duitsland”- zoals de vaders uit de APO het ooit voorschreven!

Maar uiteindelik doet het er niet toe, of Groenen of Roden de samenleving willen “veranderen” – in duidelijke taal: vernietigen. Het mag dan zo zijn, dat de Groenen zich in toenemende mate ook “{ burgerlijk” presenteren, feit blijft: Daar waar “groen” op staat, zit “rood” er in! Ze beschermen de schepping niet, ze bernietigen haar! Herinneren wij ons in dit verband, dat een van de belangrijke wortels van de Groenen geleen was in de APO.”Maak datgene kapot, wat jullie kapot maakt!” Dat was het motto van de Generatie ’68.

Water prediken – wijn drinken

Het meest pijnlijke aan het gedrag van de Groenen is hun morele rigoureusheid. Ze begonnen als alternatieve beweging – als alternatief voor de “vastgeroeste, gecorrumpeerde” gevestigde partijen. – en presenteerden zichzelf voortdurend graag als “onberispelijk”. Nauwelijks in de democratische realiteit beland bewezen de Groenen zich als niet anders, al helemaal niet als “alternatief” voor de gevestigde partijen. Ze genoten dezelfde privileges en dezelfde subsidies, die onze staat rijkelijk voor partijen in reserve houdt (stichtingen, vergoeding van kosten voor de verkiezingsstrijd, Dienstauto’s enz.) Ook de zonden der Groenen verschillen op geen enkele manier van de zonden van andere partijen.

Wij mogen gewaarschuwd zijn. Pretentie en werkelijkheid Liggen (ook) bij de Groenen ver uit elkaar. Zij zijn geen “alternatieve partij”, maar azen op macht, geld en status – zoals alle partijen.

In één opzicht zijn ze echter veel serieuzer te nemen: Hun horror-profetieën en “doemscenario”s” zijn niet simpelweg niet-serieus, maar ondergraven het vertrouwen van de bevolking in onze staat. Herinneren wij ons: De generatie ’68 kwamen destijds met een “nieuwe wetnschap”, de neo-marxistische “kritische theorie”, aan wie wij de overal aan te wenden “maatschappelijke relevantie” te danken hebben, vooral ten opzichte van de meeste klassieke disciplines.

De APO-stellingen over de ondergang van het kapitalisme en de aankondiging van het arbeidersparadijs op Aarde kregen door de “kritische Theorie”een quasi-wetenschappelijk aureool. De “doelstellingsvrije wetenschap”, waarop we ooit trots mochten zijn, werd vervangen door de “maatschappelijk relevante wetenschap”.

Het Zaad van de Generatie ’68 ontkiemt, tenminste in het klimaatonderzoek!

Dr. Wofgang Thüne, meteoroloog, socioloog en en bekroond schrijver, waarschuwt dienovereenkomstig duidelijk:

“Alle tot nu toe door de ‘klimaatdeskundige’ bedachte en door de politiek aangeprate instrumenten voor een ‘effectieve klimaatbeschermingspolitiek’ zijn absoluut in-effectief en zonder uitwerking. Ze staan in flagrante tegenstelling tot de principes van een vrije en sociale markteconomie; want de privilegeringen van de ‘alernatieve energieën’ door de ‘stroomvoorzieningswet’ zoals de EEG komen ten laste van de sociaal zwakkeren en veranderen niets aan het weer! Ik ben bang, dat door louter klimaatbeschermingswaan onze vrijheid steeds meer wordt ingeperkt.”(Citaat uit: Thüne/Helmes: “Die grüne Gefahr”, 2009)

Er is – naar de maatstaven van de verkondigingen door de politiek correcten – nog veel te doen, om de mensen duidelijk te maken, dat ze niet lang meer te leven hebben, omdat wij de “lucht” van ze afpakken. Maar de mensen willen het kennelijk niet eenvoudigweg zo, als de linkse betweters denken. Daarom moest er zwaarder geschut komen. De burgers hadden, zeggen deze volksverleiders, nieuwe en vooral alarmerende onderwerpen nodig.

En ze “vonden”- dus construeerden – een nieuw gruwelvisioen, genaamd klimaat, CO2 en ander duivelstuig. En daaraan zullen ze nog lang afwerk hebben – zij het dan, dat de met verstand begiftigde burgers eindelijk met het Groene Spook afrekenen. Hopen mag men immers…

———————–

*) Voordruk – uittreksel – van een hoofdstuk van de binnenkort verschijnende nieuwe pocket van Peter Helmes: “Das Theater um Greta und die Klima-Hysterie”

Door: Peter Helmes.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/11/12/gruenen-apokalypse-spiel-mir-das-lied-vom-tod/#more-26111

Belit Onay: Hoe dicht staat de nieuwe burgemeester van Hannover bij islamistische terreur-groeperingen?

Door: David Berger.

Belit Onay heet de nieuwe burgemeester van Hannover https://philosophia-perennis.com/2019/11/11/hannover-belit-onay-wird-erster-muslimischer-oberbuergermeister-einer-deutschen-grossstadt/. Alle mainstream media jubelen thans: Migratie-achtergrond, ‘groen’ en zogezegd liberaal Moslim. Reden tot juichen zou er echter ook wel eens kunnen zijn bij de Grijze Wolven, de Israëlhaters, de Milli-Görüs-moskeeën. Want zij hebben de laatste jaren steeds weer Onay fefêteerd als één van de “hunnen”. Hoe liberaal is Onay in werkelijkheid?

Op de twijfelachtige contacten van Onay in het islamitische kamp wees reeds gisteren een tweet van Chakelin Chatschadorian:

ATIB uitgenodigd in het parlement: Organisatie staat dichtbij de Grijze Wolven

De homepage van ATIB berichtte trots, dat ze door Belit Onay in het Nedersaksische parlement was uitgenodigd. Een nauwelijks van islamofobie of van rechts-extremisme verdachte site hierover:

“De ATIB is volgens de Hessische en Beierse BVD een verbond, dat dichtbij de ideologie van de rechts-extreme, racistische “Grijze Wolven”- beweging staat.”

Interessant is echter ook, dat de Felastini-nieuwsberichten een andere samenkomst vieren, die kort na een reis van Onay in de Palestijnse gebieden heeft plaatsgevonden:

Bij Felastini.com gaat het om een nieuwsberichten-site, die klaarblijkelijk wordt gemaakt in Berlijn (volgens Impressum) en de Palestijnse martelaren onder de “zionistische bezetting” bejubelt. Maar de site komt ook met teksten als deze:

“Met het sponsoren van de Israëlische Voetbalvereniging (IFA) staat Puma de aanhoudende ethnische zuivering van Palestijnen m/v toe.

Israël gebruikt de sport, om zijn misdaden te verdonkeremanen en de status van illegale vestigingen te normaliseren. Als internationale hoofdsponsor van de IFA stelt Puma zijn label ter beschikking, teneinde de israëlische mensenrechtenschendingen, ook tegen Palestijnse voetballers m/v te verdoezelen en te versluieren.”

Mogelijkheid voor Turkse nationalisten om bij de “Grijze Wolven” te blijven

Er is niets over bekend, dat Onay zich ooit van deze groepering en haar van haat vervulde fakenews zou hebben gedistantieerd. Dat hij zichzelf bestempelt als liberale moslim zou nauwelijks van toepassing zijn op de mensen door wie hij zich laat bejubelen. Hooguit kan rekening worden gehouden met wat ufuq.de schrijft over de ATIB: “De ATIB concentreert zich op de organisatie van Godshuizen en en stelt zich qua optreden gematigd op. Juist daardoor biedt ze echter juist voor Turkse Nationalisten, voor wie de MHP te “radicaal” is, een mogelijkheid, verder in het milieu der “Grijze Wolven” te verblijven.” (http://solidob.blogsport.de/2016/11/06/unsere-kritik-an-belit-onay-buendnis-90die-gruenen/)

Dat zijn allemaal bedenkelijke feiten Die tot dusverre over Onay niet of nauwelijks bekend zijn. Des te belangrijker is het, dat hij zo vroegtijdig mogelijk open en eerlijk zegt, aan welke kant hij precies staat!

Door: David Berger.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2019/11/11/belit-onay-wie-nahe-steht-der-neue-ob-hannovers-islamistischen-terrorgruppen/

De verdrongen muffe geur van de armoede en van onze political correctness

Door: Michael Dunkel*)

Twee jaar geleden geschreven en nu voor de nieuwe regeringsvorming nog eens tevoorschijn gehaald. Het is, alsof het gisteren geweest is:

De tijden, toen wij een proletariaat en arbeiders hadden, zijn voorbij.

Mensen, die met trots op hun stand en met voldoende geld hun leven konden inrichten.

Mensen, die naast academici, employées en handarbeiders een goede plaats verkregen in onze maatschappij.

Mensen die met waardigheid leefden van hun werk.

In onze huidige tijd worden “opgesmukte” omschrijvingen gezocht en gevonden, die de feiten eenvoudig wegpoetsen en momenteel dezelfde mensen uit de samenleving stoten.

Mensen, die niet langer in de fatsoenlijke samenleving schijnen te passen. Die worden beschouwd als ongeschikt, lastig. Die de schone schijn van de ons-kent-ons-samenleving verstoren. De hiertoe uitgevonden political correctness, hoofdzakelijk door hem, die niet geconfronteerd wil worden met de foei-en-schande-wereld van buitenaf en dat zelfs met dit manteltje bedekt.

Vervallen stadsdelen worden sociaal minderbedeelde woongebieden genoemd. Sloppen en criminele getto’s worden opgesmukt tot sociale brandhaarden, voedselbedeling aan armen wordt zelfs shic gemaakt met “De Tafel” en het “Sociale Warenhuis” verwordt al bijna tot alternatief voor Ikea.

De sociale zorg, teken van nood en armoede, verwordt tot Hartz IV en wordt als sociale maatregel gestileerd tot her-integratie.

Wijken met deels criminele migratie-achtergrond zijn “NO GO Areas” behoeven hiermee geen nader commentaar.

Arme en verwaarloosde kinderen worden, net als de woongebieden, destempeld als sociaal minderbedeelde jongeren en mensen, die op straat leven en die algemeen als landlopers worden aangeduid, muteren tot sociale weigeraars. klinkt tenslotte chic, nietwaar?

Zo kan onze over het algemeen niet langer solidaire samenleving snel worden gecamoufleerd. Iemand zal zich er immers wel om bekommeren.

Al onze partijen hebben zich jarenlang niet om deze uitgestotenen bekommerd.

Hebben ze beheerd, ze naar de rand en nog verder weg verdreven. Ze hebben geen moeite gedaan om deze mensen er bovenop te helpen.

In plaats daarvan mogen allerhande prominenten zich koesteren in hulpprogramma’s en krijgen daar applaus voor.

Alleen onze staat, die tegenover deze miljoenen mensen een verplichting heeft, drukt zijn snor. Met grote woorden verbloemt hij de fantastische staat van dienst van Duitsland.

Deze staat is helaas alleen oppervlakkig bereid, zich werkelijk over deze mensen te ontfermen.

De staat, die samen met de economie hele landstreken vernietigde en arbeidsplaatsen teniet deed. Die het mogelijk maakte, dat hele gebieden het zonder medische verzorging moeten doen.

De staat, die zijn bevolking zo veronachtzaamt, dat deze zich als sociaal beschouwt, als mensen in de goot liggen.

Wanneer zal onze staat zich weer ontwikkelen tot datgene, wat hij behoorde te zijn?

Een staat voor mensen uit elke sociale klasse, want de waardigheid van de mens is onaantastbaar.

Waar stond dat ook weer?

Er was toch nog zoiets? Oh ja, alle partijen zijn het tenminste hier over eens: Vorming is belangrijk, en globalisering.

*************

*)Michael Dunkel is Rijnlander, polyglotter, liberaal-conservatief scribent en schrijft voor conservo.

Door: Michael Dunkel.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/11/09/der-verdraengte-mief-der-armut-und-unsere-political-correctness-2/

BPE-herdenking ter gelegenheid van de 15de sterfdag van Theo van Gogh in Amsterdam

Door: Michael Stürzenberger.

MODERN INGESTELDE MOSLIMA IN NONNEN-HABIJT WIL ZICH INZETTEN VOOR MUSEUM

Woensdag deden wij verslag van de aanval in Amsterdam http://www.pi-news.net/2019/11/amsterdam-attacke-auf-islamkritikerin-am-theo-van-gogh-tatort/ van een vermoedelijke Moslim op een medestrijdster bij onze herdenking ter gelegenheid van de 15de sterfdag van de Nederlandse filmmaker en Islam-bekritiseerder Theo van Gogh. In het aangrenzende Oosterpark, zo’n 300 meter verwijderd van de plaats van de aanslag, staat het gedenkteken “De Schreeuw”, dat herinnert aan de moord op hem door een Moslim van Marokkaanse afkomst op 2 november 2004. Aldaar namen wij bovenstaande video op, waarin de Islamcriticus Michael Höhne-Plattberg en ik bijzonderheden ter sprake brengen over de typisch islamitische achtergrond van deze moord.

Tot onze verrassing vervoegde zich daar vervolgens een als non verklede Moslima, die eveneens uitdrukking wilde geven aan haar rouw. Salima is een artieste en vertelde, dat ze zich inzet voor de bouw van een Theo van Gogh-museum.

De moord zou haar destijds de ogen hebben geopend. Op dat tijdstip had ze nog een hoofddoek gedragen en dacht, dat de kritiek van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali niet gerechtvaardigd was. Maar vervolgens overtuigde ze zichzelf ervan, dat beiden met betrekking tot de onderdrukking van de vrouw gelijk hadden en legde haar hoofddoek af.

Salima toonde zich tevens solidair, toen Edwin Wagensveld op 15 juni in Eindhoven werd aangevallen door Moslims https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/15/pegida-voorman-aangevallen-bij-flyeractie-in-eindhoven-a3963851 en voerde toen met hem een uitvoerig videogesprek.

In de volgende video is te zien, hoe zij bij de BPE-herdenking bij het van Gogh-gedenkteken kwam en met ons een gesprek voerde over de modernisering van de Islam.

Vervolgens droeg zij in de vorm van een gezongen voorstelling op haar eigen wijze de herinnering aan van Gogh voor:

Natuurlik is het irritant, dat zij hierbij twee maal “Allahu Akbar” zong, wat bij de herinnering aan een islamitisch gemotiveerde moord zeer ongepast lijkt. Maar ze bedoelt het waarschijnlik anders, aangezien in haar voorstellingswereld de Islam ook vreedzaam en verzoenend kan zijn. Deze jonge Marokkaanse is vermoedelijk in haar jeugd opgegroeid met verhalen van haar ouders en grootouders over een “barmhartige” God Allah en een “zijn naasten liefhebbende” profeet Mohammed. In ons aansluitende gesprek probeerde ik, tot haar gedachtenwereld door te dringen, haar kritische vermogen tot wasdom te brengen en vanuit haar gezichtspunt de mogelijkheden te verkrijgen, over hoe de gevaarlijke bestanddelen van de Islam onschadelijk kunnen worden gemaakt.

Dit gesprek toont aan, dat er bij haar sprake is van de goede intenties. Ze spreekt van een “verlichting”, die in de islamitische wereld en in de hoofden van radicaal denkende Moslims zou moeten doordringen. Maar de kritiek op de Islam en op Mohammed lijkt in de loop van ons gesprek zienderogen te veel van haar te vragen. Begrijpelijk, want het is moeilijk, als men vanuit de eigen positieve blik thans zo langzamerhand stuit op het wijde veld der brandgevaarlijke bestanddelen.

Ik ben er zeker van, dat ze het totale draagvlak van de Islam nog niet door heeft. Het is ook de vraag, of ze zich er überhaupt toe zou brengen, om zich bezig te houden met al de negatieve aspecten, die vermoedelijk haar wereldbeeld op z’n kop zouden zetten. Bijgevolg zou dan voor haar tevens de consequentie zijn, zich in te zetten voor een verbod op de politieke Islam, zodat er slechts een ongevaarlijk spiritueel restant overblijft.

Of ten langen leste het uittreden uit de Islam en de bekering tot het Christendom, want bij Jezus zou ze al de liefdevolle en mensvriendelijke religieuze elementen vinden, die ze klaarblijkelijk voor zichzelf heeft verinnerlijkt. Maar dan zou haar vrije leven als artieste voorbij zijn en zou ze zich in acuut levensgevaar bevinden.

De Duitslandtoer van BPE ter voorlichting over de politieke Islam gaat vrijdag verder in Karlsruhe van12 – 18 u. De manifestatie vindt aldaar overeenkomstig de wens van het ordeningsbureau plaats voor de Stephanskerk, op de hoek van de Erbprinzenstrasse/Herrenstrasse.

Zaterdag zijn wij van 11 tot 18 uur in Stuttgart op de Kronprinzplatz. Het weekend daarop op vrijdag in Erfurt en op Zaterdag in Weimar. Het is de hoogste tijd, om de politiek ertoe te brengen, de hoognodige omvangrijke veranderingen na te streven. De Burgerbeweging Pax Europa draagt er haar deel aan bij, dit erdoor te drukken.

(Camera: Jörg-Michael Klein)

Door: Michael Stürzenberger.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: http://www.pi-news.net/2019/11/bpe-gedenken-zum-15-todestag-von-theo-van-gogh-in-amsterdam/

Wat functioneert er überhaupt nog bij de Duitse Spoorwegen?

Door: Albrecht Künstle.

– Tot nu toe schoten de Spoorwegen tekort bij het plannen van groots opgezette projecten

– Ze zijn niet in staat, een functionerende spoorrail-infrastructuur tot stand te brengen

– Ze zijn onbekwaam om goede dienstregelingen te maken en nog minder om zich eraan te houden

– Niet eens de banale communicatie beheersen ze nog

Onlangs was het niet te vermijden, dat ik weer eens de trein moest nemen. Ik stond op het perron en vloekte, omdat de trein niet kwam, maar tevens geen enkel bericht, waarom niet en wanneer hij eindelijk eens zou komen. Hierop probeerde een andere wachtende, mij te kalmeren: “Het kan niet meer lang duren, kijkt u maar, de rails liggen er al.” Daarmee was hij bij mij aan het goede adres. Waarom?

Ik was één van de leidinggevenden binnen onze eigen Burgerinitiatieven en de Vereniging IG BOHR te Oberrhein, die succesvol de uitbreiding van de magistrale Rotterdam – Genua midden door onze stadjes verhinderde. Ze wordt nu niet ver daar vandaan parallel aan de Autobahn gebouwd. Anders dan Stuttgart 21 een uiterst profitabel traject met goede kosten-baten-verhouding. Ik ging het bedrijfsconcept na van het Spoor, o. a. de kosten-calculaties. Totdat de Rheintalbahn (pas na 2040) zal zijn voltooid, komt het er op aan, op slechts twee sporen ook een betrouwbaar streekvervoer te organiseren. Hiertoe zouden de dienstregelingen tot op de minuut in elkaar geknutseld moeten worden, anders hebben grensoverschrijdende goederentreinen – tot 200 dagelijks – voorrang. Daarom stond de lokale trein, waar wij op wachtten, een kilometer vóór het station en moest volgens de richtlijnen van de infrastructuurgebruikers-verordening drie andere treinen doorlaten.

Dit als voorgeschiedenis, waarom ik intussen allergisch ben voor bijna alles, wat ‘spoor’ heet. En nu deed de DB, de op z’n best chaos organiserende onderneming van Duitsland, er nog een schepje bovenop. Met een e-mail van 26. 04. 2019 zei ik mijn trein-abonnement op,toen de DB die imago-campagne met bijna alleen buitenlanders begon. Elke keer als ik mijn ticket kreeg, maakte ik de DB er op attent, dat ik het trein-abonnement had opgezegd. Dat was op 2. 6, 20. 8 en 31. 8.

Desalniettemin stuurde de DB mij op 6. 9 het nieuwe abonnement, dat ik per post terugstuurde,onder verwijzing naar de opzegging. Wat deze heren niet belette, om op 14.10 een aanmaning te sturen en op 4.11 weer één, mèt aanmaningskosten. Zo brutaal als de beul – of bewijs van de intussen totale onbekwaamheid in alle opzichten van de Spoorwegen met haar vele dochter-ondernemingen. Als er zich minstens maar één enkele, niet-ontaarde dochter onder bevond. Evenwel, hier schiet mij iets te binnen: Degene, die verantwoordelijk is voor het geluidshinder-saneringsprogramma aan de Bondsspoorweg, die doet goed werk.

Om af te ronden nog een klein geintje: Toen wij eens in de (on)machtcentrale van de DB in Berlijn aan het vergaderen waren, miste een nieuweling bij ons de trappen. Toen zei ik op mijn eigen manier: die zijn hier niet nodig; wie hier voor het eerst binnenkomt, gaat langs de gladde wanden omhoog.

Door: Albrecht Künstle.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/11/07/was-funktioniert-ueberhaupt-noch-bei-der-deutschen-bahn/

Pforzheim, een gedenkteken van schande

Door: Alex Cryso

Als een van links doordrenkte, geïslamiseerde- en geassimileerde stad geheel officieel mislukt is

Burgeroorlogen, de eerstvolgende wereldeconomische crisis, nog meer miljoenen Arabische en Afrikaanse vluchtelingen of een criminaliteitscijfer, dat eenvoudigweg explodeert: reeds nu bieden de laatste dagen en weken van een aflopend decennium weer aanleiding voor kommer en zorg over hoe het vanaf 2020 met ons verder zal gaan.

En reeds nu staat één ding vast: De linkse weg, die klimaatbescherming, multiculti en gender-waanzin propageert, heeft tot nu toe niets anders opgeleverd dan de tweedeling van de maatschappij en devaluatie van een ooit zo geweldig volk tot op derde-wereld-niveau.

Een stad, die haar tijd op treurige wijze vooruit is, is de stad Pforzheim aan de rand van het Noordelijke Zwarte Woud, geografisch ergens tussen Karlsruhe en Stuttgart gelegen. De schaduwen van de oorlog, of beter gezegd: Die van het totale bombardement van 23 februari 1945 door de Britse luchtmacht zijn er tot op de dag van vandaag alom aanwezig. De ondergangsstemming hangt in de lucht.

Tot op heden is Pforzheim nog steeds een gemeenschap,die meer als dood, dan als levend overkomt: Niet alleen door het volledig chaotische, bedrukkende en lelijke stadsbeeld, maar ook door wat er op dit sociale kerkhof allemaal rondloopt. Ook de vestiging van ettelijke duizenden islamitische buitenlanders uit de veelgeroemde 146 naties, en een migrantenquote, die allang de 60 procent verre heeft overschreden, konden niet voor nieuwe impulsen zorgen. Integendeel: Pforzheim is de stad van de multiculturele massale vechtpartijen – het extreem hoge percentage aan huiselijk geweld, van het sexuele kindermisbruik, van de drugshandel en elke denkbare eigenaardigheid achter gesloten deuren was altijd al problematisch. Bij een inwonertal van net 127.000 een behoorlijke last. De smartphone-moordenaar van Mühlacker of de messensteker uit het KDV van de Schlossberg (uit Kazachstan of Tsjetsjenië) komen hiervandaan. Hele delen van plaatsen in de omgeving, die intussen onder controle staan van vreemde elementen.

Vroeger praatten zelfs de Pforzheimers heel openlijk over hun problemen – tegenwoordig kijkt men weg, schuift de oorzaken tot in het absurd-belachelijke af, terwijl de linkse vrek ongegeneerd zijn zakken vult.

De gedeeltelijk exorbitant hoge verkiezingsresultaten van de AfD per stadsdeel (tussen de 33 en de 40 procent) manifesteren zich daar als een waarachtig lichtpunt in de tijden van steeds duidelijker wordende en door niets meer te vergoelijken neergang.

Uitgerekend bij de Wereldeconomische crisis van 2008/2009 raakte Pforzheim dankzij twijfelachtige speculatie-aangelegenheden van de voormalige burgemeester Christel Augenstein reddeloos zwaar in de schulden. In 1992 werd met de Fatih-moskee, die tot op heden demonstratief pronkt aan de ingang van de stad, de eerste islamitische gebedsreactor in heel Baden-Württemberg geopend. Met bedragen ter hoogte van miljoenen, waarvan de talloze werkelozen, verwaarloosde kinderen en mensen op het bestaansminimum nooit een cent zulen zien.En als iemand het buitengewoon slecht heeft getroffen, dan wel de Pforzheimers zelf – mensen, die elke denkbare vorm van trots en eigenwaarde allang hebben laten varen.

Voortdurend worden hier “tolerantie”en “veelkleurigheid” gepropageerd, maar met openlijke haat geleefd.

Zelfs na decennia hoort men er als “buitenstaander” nog steeds niet bij. Daarentegen zijn de oorspronkelijke bewoners volledig geassimileerd, want de buitenlanders steken op hoogst ongunstige manier bij ze af: Gedragsstoornissen, sociaal gedrag en een bijna ziekelijke afstomping zijn het resultaat, als men reeds sinds decennia zichzelf voor de gek houdt, maar niets wil zien, niets wil horen en niets wil zeggen. Zieke ideologieën hebben altijd al naar het totale niets geleid. Pforzheim is daar één van de beste voorbeelden van.

Door: Alex Cryso.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/11/06/pforzheim-ein-mahnmal-der-schande/

15 jaar geleden: De dag, waarop Theo van Gogh op de openbare weg terechtgesteld werd

Door: Jürgen Fritz

15 jaar geleden, op 2 november 2004, gebeurde in Nederland iets, wat het hele land in shocktoestand zou brengen en duurzaam zou veranderen. Want nu werd steeds meer mensen duidelijk: de multi-culti-maatschappij, het diversiteitsconcept was mislukt. Deze droom van sociale romantici was uit elkaar geklapt. Maar wat was er gebeurd? Een gastbijdrage van Jürgen Fritz

Enfant terrible in de strijd voor de vrijheidsrechten

Theo van Gogh was een Nederlandse filmregisseur, publicist en satiricus. Hij was een achterkleinzoon van de broer van Vincent van Gogh en ging in Nederland door voor enfant terrible. Met provocatieve, tegelijk cynische uitlatingen en spot zorgde hij telkens weer voor controverse in de media.

Zo bekritiseerde hij de multiculturele samenleving, die zou leiden tot een “aanval op de normen en waarden van de westerse maatschappij” en de “agressieve en achterlijke Islam https://juergenfritz.com/2019/10/07/fuer-den-islam-sterben/ zou verdedigen. Van Goh beperkte zich echter absoluut niet tot islamitische onderwerpen, hij viel evenzeer joodse en christelijke waarden en symbolen aan https://juergenfritz.com/2019/07/14/gott-der-verlierer/. Zich inzetten voor vrijheidsrechten was voor hem een buitengewone levensbehoefte.

Submission (Onderwerping)

Een van zijn laatste films, Submission (Onderwerping), maakte hij in samenwerking met de voormalige Moslima en Islamcritica Ayaan Hirsi Ali. De film gaat over vier islamitische vrouwen, die praten over hun ervaringen met misbruik. Tezien zijn de gesluierde gezichten van de vertelsters en hun doorzichtig beklede lichamen, volgeschreven met vijf Soera’s uit de Koran, die de vrouw tot onderwerping aan haar echtgenoot oproepen. Hun lichamen zijn getekend door slagen en striemen.

De televisie-uitzending in Augustus 2004 leidde tot heftige reacties onder Moslims, waarop Hirsi Ali vanwege meervoudige moordbedreigingen tijdelijk onder politiebescherming gesteld werd, van Gogh, die eveneens moordbedreigingen ontving, echter niet. Evenwel zou het bij deze bedreigingen niet blijven.

“Nu weten jullie ook, wat je te wachten staat”

Begin november 2004 is van Gogh ’s morgns tegn 08.45 u. op de fiets onderweg naar de filmstudio voor opnamen voor zijn filmdocumentaire 06/05 over de achtergronden van de moord op de politicus Pim Fortuyn. Volgens berichten van ooggetuigen wordt hij ingehaald door een man op de fiets, die onmiddellijk op hem begint te schieten. Van Gogh valt van zijn fiets, bloedend sleept hij zich over de straat. Midden in het drukke stadsverkeer. Maar zijn moordenaar gaat hem achterna. Schiet opnieuw op hem.

Als van Gogh met acht schoten uitgestrekt op de grond ligt, moet hij gezegd hebben: “Genade! We kunnen er toch over praten!”. Maar deze man wil niet met hem praten. Met een machete snijdt hij hem de keel door. Theo van Gogh wordt regelrecht afgeslacht. Op de openbare weg. Op klaarlichte dag. Midden in Amsterdam. En iedereen kijkt toe. Op het lijk pint de moordenaar met twee messteken een vijfvoudige brief, waarin hij de daad opeist, en die ook een moordbedreiging aan het adres van Hirsi Ali bevat.

Tegen een verbijsterde passant naast het bebloede lijk foeterde de killer, wat er te kijken viel. Op de geshockeerde opmerking “Dat kun je toch niet doen!” antwoordde hij “En of ik dat kan! En nu weten jullie ook, wat jullie te wachten staat.” Vervolgens verlaat hij de plaats van de misdaad zonder enige hectiek.

Theo van Gogh werd op de openbare weg regelrecht terechtgesteld, omdat hij een film had gemaakt die liet zien, hoe vrouwen in de Islam worden onderdrukt.

“Ik heb geen seconde spijt gehad”

De aanslagpleger Mohammed Bouyeri lever korte tijd later een hevig vuurgevecht met de politie, waarbij twee politiemensen gewond raken, tot de dader eindelijk met schoten buiten gevecht kan worden gesteld. De man bezit het Marokkaanse en het Nederlandse staatsburgerschap.

Zowel uit het op het slachtoffer achtergelaten opeisings-geschrift, als uit een afscheidsbrief, die de aanslagpleger bij zich droeg, blijkt definitief, dat de dader handelde vanuit een radicaal-islamitische achtergrond. Enige tijd later wordt de zoon van Theo van Gogh volgens zijn familie meerdere malen slachtoffer van aanvallen door islamitische jongeren.

Bij zijn proces zegt Mohammed Bouyeri tot de rechter, als Moslim iedereen “de kop te mogen afhakken”, die Allah beledigt. Hij zou het zó weer opnieuw doen. In de brieven aan de islamitische hulporganisaties, die hem van buitenaf krachtdadig ondersteunen, laat hij zich tot op heden triomfantelijk uit: Hij heeft geen seconde spijt gehad.

Waarom gebeuren deze dingen steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw?

Om te begrijpen, wat er in mensen als Mohammed Bouyeri omgaat, echter vooral, om duidelijkheid te krijgen in waarom juist steeds opnieuw Moslims opvallend vaak tot dergelijke afschuwelijke misdrijven in staat zijn, moet men datgene doen, waarvoor zogenaamde “Islam-deskundigen” en “islam-wetenschappers” meestal kopschuw zijn, namelijk de islamitische wereldbeschouwing in haar diepte-structuur onverbiddelijk blootleggen, in het bijzonder de fatale mengeling van bloeddorstigheid en sacralen. Hiertoe is dit het aanbevolen artikel: Waarom juist Moslims steeds opnieuw tot dergelijke afschuwelijke daden in staat zijn https://juergenfritz.com/2017/05/23/muslime-immer-wieder-grausame-taten/.

Theo van Gogh moeten wij echter nooit vergeten. Hij kon velen over de rooie krijgen. Hij was een provocateur. Moslims noemde hij dikwijls “geitenneukers”. Niets was hem heilig. Nooit nam hij een blad boor de mond. Vooral was hij echter eerlijk, eerlijk tot in de grond en een vriend van de vrijheid. Een vijand van de onderdrukking van mensen door mensen. Precies dat heeft hem zijn leven gekost. Midden in Europa in de 21ste Eeuw.

Deze bijdrage verscheen oorspronkelijk bij JÜRGEN FRITZ https://juergenfritz.com/2019/11/02/der-tag-an-dem-theo-van-gogh-hingerichtet-wurde/

Door: Jürgen Fritz.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2019/11/03/vor-15-jahren-der-tag-an-dem-theo-van-gogh-auf-offener-strasse-hingerichtet-wurde/