Hoe lang wordt het Merkel nog toegestaan, de CDU verder te ruïneren?

Door: Redactie PP

Een politieke aardverschuiving hebben de minister-presidents-verkiezingen in Thüringen veroorzaakt. Nauwelijks gekozen met de stemmen van CDU, FDP en AfD, moest Thomas Kemmerich terugreden, begin deze week kondigde Annegret Kramp-Karrenbauer op haar beurt haar vertrek als voorzitster van de CDU aan. Als in trance stuurt Merkel intussen haar partij richting ondergang in plaats van eindelijk eens plaats te maken voor een echt nieuw begin. Dieter Stein neemt de actuele uitgave van de “Jonge Vrijheid” erbij.

De strategen in het Adenauer-Huis stellen de intellectuele linkse dominantie in het verleden in beginsel niet ter discussie. Veeleer dient ze als smoes voor een opportunisme, dat wordt verkocht als modernisering. Daarnaast mag niet worden vergeten: Angela Merkel is de moeder van de AfD, de partij een genetisch afgespleten product van een naar links afdrijvende CDU en een FDP, die te laf was om tenminste bij de euro-kwestie in de lacune te springen.

Versmalling van de meningscorridor

Het kabaal over de “dijkdoorbraak” in Thüringen, over de zogeheten onbeschaamdheid van de fracties van CDU en FDP om het met aaneensluiting van de stemmen van de AfD te wagen, een burgerlijke kandidaat in te zetten tegenover die van de Linksen – het niet-historische gewauwel over “Nazi”- en “Fascisten”-gevaar: Dat alles leidt de aandacht af van het eigenlijke probleem:

Het gaat om de kernvraag, of het eindelijk als vanzelfsprekend wordt geaccepteerd, dat wij na een steeds sterkere versmalling van de meningscorridor weer een breed democratisch, ook parlementair weerspiegeld politiek pluralisme mogelijk maken.

Groene jeugd in de sporen van het links-radicale milieu

Werner Patzelt beschrijft een duister beeld van de gevolgen van de Thüringse aardverschuiving: “Aldus voorspelt de ervaring van Erfurt, dat linksen, Sociaal-democraten en Groenen voortaan waarschijnlijk altijd over Duitsland zullen regeren, of meeregeren, terwijl een duidelijke politiek rechts van het midden binnen afzienbare tijd wordt uitgesloten. Anders dan de Groenen en de PDF zal namelijk de AfD niet als medespeelster worden geaccepteerd.”

Thorsten Hinz analyseert in het culturele gedeelte de hysterie na de vermeende “inbreuk op de civilisatie” en komt tot slotsom: “De momentele waanzin is een uitvloeisel van een waarnemings- en oordelingsvertroebeling, waarin de deelnemenden steeds sterker betrokken zijn geraakt.”

Onze reporter Hinrich Rohbohm toont in zijn reportage “Met fanatieke ijver”, hoe de mannen achter de Anti-kolenkracht-beweging “aan het eind van hun Latijn” zijn. De woordvoerster is afkomstig uit de Groene Jeugd, maar de sporen leiden naar het links-radicale milieu.

Klik hier voor de actuele publicatie: JUNGE FREIHEIT https://jungefreiheit.de/aktuelle-jf/

Door: Redactie PP
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2020/02/13/wie-lange-wird-man-merkel-noch-erlauben-die-cdu-weiter-zu-zerstoeren/

AfD doet aangifte van strafbaar feit tegen kanselier Merkel

Door: David Berger.

Het Bondsbestuur van de Alternative für Deutschland heeft besloten, een gerechtelijke nadrukkelijke vermaning met Verklaring van Nalatigheid in te dienen tegen Bondskanselier Angela Merkel wegens ambtsmisbruik. Tegelijkertijd doet de AfD aangifte van een strafbaar feit tegen Merkel volgens Paragraaf 106 van het Wetboek van Strafrecht wegens uitoefening van ongeoorloofde pressie op de Thüringse minister-president Thomas Kemmerich.

De Alternative für Deutschland onderbouwt de gerechtelijke stappen met de uitlatingen van Merkel over interne duitse partij-politieke vragen tijdens een persconferentie op 6 februari 2020 bij een officieel staatsbezoek aan Zuid-Afrika. Angela Merkel zei: “De verkiezing van deze minister-president was een unieke gebeurtenis, daar er geen meerderheden gewonnen dienen te worden met hulp van de AfD.

Ambtsmisbruik met kwetsing van de gelijke kansen van de partijen

Aangezien dit in de constellatie, waarin in de derde kiesronde gekozen werd, te voorzien was, moet worden gesteld, dat deze gang van zaken onvergeeflijk is en het resultaat daarom moet worden teruggedraaid. Tenminste geldt voor de CDU, dat de CDU niet mag deelnemen aan een regering onder de gekozen minister-president.”(Persconferentie van Angela Merkel met Cyril Ramaphosa op 6 februari 2020 in Pretoria, Zuid-Afrika.) De originele tekst vindt u op de site van de duitse regering https://www.bundeskanzlerin.de/bkin-de/aktuelles/pressekonferenz-von-bundeskanzlerin-merkel-und-dem-praesidenten-der-republik-suedafrika-cyril-ramaphosa-1719738.

“Aangezien mevrouw Merkel in de CDU geen relevante functie meer bekleedt en in het Afrikaanse buitenland kenbaar ook niet op pad geweest is als lid van de CDU, maar als duits regeringshoofd, hebben we hier te maken met een duidelijk geval van ambtsmisbruik met kwetsing van de gelijkheid van kansen van de partijen”, verklaart AfD- bondswoordvoerder Prof. Dr. Jörg Meuthen.

AfD-bondswoordvoerder Tino Chrupalla voegt er aan toe: “Het is niet de eerste keer, dat de kanselier zich niet houdt aan Recht en Wet.”

Ook onderzoeken tegen leden van het coalitie-comité.

AfD-man Stephan Brandner gaat zelfs nog verder dan de partijtop en eist ook onderzoeken tegen leden van het coalitie-comité. Hij ziet in de uitkomst van het coalitie-comité van8 februari 2020 een strafrechtelijk relevant dwingen van Thomas Kemmerich volgens paragraaf 106 van het Wetboek van Strafrecht. In het document van het coalitie-comité staat te lezen: “De verkiezing van de minister-president in Thüringen met een meerderheid, die uitsluitend tot stand is gekomen door de stemmen van de AfD, is een onvergeeflijke gang van zaken. De coalitiepartners verwachten, dat de gekozen minister-president Thomas Kemmerich hieruit thans de enig juiste consequentie trekt en uit zijn ambt terugtreedt.”

Daarover verklaart Brandner: “De verdenking doet zich hier zeer ondubbelzinnig voor, dat Thomas Kemmerich door de leden van het coalitiecomité werd gedwongen, zijn functie als minister-president van Thüringen op te geven. Justitie dient nu te onderzoeken, of de kenmerken van een strafbaar feit, in het bijzonder van Paragraaf 106 Wetb. v. Strafr. aanwezig zijn en eventueel de vermoedelijke daders uit CDU/CSU en SPD aanklagen.”

Lakmoesproef voor het functioneren van onze rechtsstaat

Wat er voortkomt uit de aangifte, geldt voor velen reeds als lakmoesproef voor het functioneren van onze rechtsstaat.

Door: David Berger.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2020/02/11/afd-kanzlerin-merkel/

Met betrekking tot de openlijke retoriek op de verkiezing van Kemmerich in Thüringen

Door: Albrecht Künstle

De hernieuwde verkiezing van Bodo Ramelow tot minister-president van Thüringen zou rekenkundig al problematisch geweest zijn, want zijn rood-rood-groene coalitie heeft bij de laatste verkiezingen de meerderheid in het deelstaatparlement verloren. De sterkste partij werd DIE LINKE, die echter met de plaatselijke splinterpartijen SPD en Verbond-Groenen met slechts 8 en 5 zetels samen wenst te gaan. De op twee na sterkste partij CDU zou de minister-president kunnen leveren, ware er geen sprake van hun besluit “Niet met de randpartijen”. Het probleem is, dat de CDU uitgereken de twee sterkste partijen, LINKE en AfD, tot randpartijen heeft verklaard, niet bijvoorbeeld desplinterpartijen SPD,FDP en Verbond-Groenen. Alle drie tezamen leveren ze minder stemmen op dan de AfD.

In zoverre was de verkiezing van FDP-kandidaat Kemmerich niet minder uitgepakt, omdat deze partij, net als het Verbond-Groenen de kleinste fractie vormt. En zo kwam het, dat de keuze in de derde verkiezingsronde op Kemmerich viel – en de verliezende fracties allemaal van hun wolk af vielen. Vanaf dit ogenblik nam de mediële vuilspuiterij-campagne zijn loop. En de stijgbeugelhoudster van Ramelow smeet de gekozen minister-prsident haar bos bloemen voor de voeten. Een dergelijk gedrag kennen we eigenlijk alleen uit de VS, waar de toespraak van de president door de bazin van de “Democraten”voor het oog van de camera demonstratief werd verscheurd.

Hier dient echter het spraakgebruik, door welke de media en de zelfbenoemde goedmensen der natie zich laten meeslepen, ter discussie worden gesteld:

Taboe-doorbreking. Wil dit zeggen, dat men zich door bepaalde afgevaardigden niet laat kiezen? Dan zou men dezen toch eenvoudiger het stemrecht kunnen ontnemen? Of nog eenvoudiger: de tegenpartij verbieden, zoals Hitler het deed? Of, zoals in India, dergelijke mensen tot de kaste der onaanraakbaren verklaren?

Onvergeeflijk. Zo’n beschuldiging zou b. v. niet van een “christelijke” partij afkomstig kunnen zijn, aangezien vergeving deel uitmaakt van hun pretentie. Van welke partij ging dat ook alweer uit en door wie?

Gebrek aan leiding. De roep om leiding heeft alleen zin, als men zelf niets meer weet te bedenken en men zich liever wil laten leiden. Is het weer zover, dat wij een leid(st)er nodig hebben?

Crisis. Dit woord wordt nagenoeg inflationair voor alles gebruikt. Hebben wij dan weer eens een echte crisis nodig, om wederom passender met dit begrip om te gaan?

Catastrofe. Kinderen en jeugdige kiezers, die in de krant in verband met verkiezingsresultaten dergelijke betitelingen lezen, zouden weleens het respect voor een echte catastrofe kunnen verliezen.

Aardverschuiving. Is het een aardverschuiving, wanneer een verkiezing anders uitpakt dan de partij-strategen uit Berlijn het van tevoren hadden afgesproken? Dan zou men toch eenvoudig het stemgebeuren kunnen afschaffen?

Fascisten. Sinds een rechtertje (niet in een belangrijke zaak, maar in het kader van een eenmalige verordening onlangs https://www.danisch.de/blog/2020/02/09/fake-news-das-gerichtsurteil-jemanden-als-faschisten-zu-bezeichnen/#more-34025) demonstranten toestemming gaf, bepaalde personen van een bepaalde partij Fascisten te noemen, wordt daarvan ongeremd gebruik gemaakt. Thans is er blijkbaar voor “iedereen” sprake van een rechtszekere licentie voor het oproepen tot moord. Bijna geen politicus en geen mediële opiniemaker laat deze nieuwe gelegenheid na, om hun verbale gif te spuiten.

Tot nu toe was ik bang voor het Fascisme, was ik tot een paar jaar geleden eerder links georiënteerd en een tegenstander van deze vorm van heerschappij, van het schrikbarende regime der Nationaalsocialisten.

Als nu ook al mensen van de AfD tot Fascisten worden verklaard, loop ik het risico, de angst voor ècht rechts- of links-Fascisme te verliezen. En daarin sta ik vermoedelijk niet alleen.

Door: Albrecht Künstle.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2020/02/11/zur-oeffentlichen-rhetorik-auf-die-kemmerich-wahl-in-thueringen/#more-26877

AKK geeft het op – en de kanselier put zich uit in huldeblijken

Door: Peter Helmes.

Wij zijn getuige van het einde van de tweede grote volkspartij in Duitsland. De aankondiging van AKK, dat zij zich terugtrekt lost weliswaar geen enkel probleem op, maar ruimt hindernissen voor een nieuwe opstelling uit de weg. Het veelvuldig bezworen nieuwe begin blijft echter nog uit.

‘CDU-bazin Kramp-Karrenbauer wenst zich niet voor de functie van kanselier kandidaat te stellen. Bovendien heeft ze aangekondigd, zich uit de partijtop terug te trekken. In het CDU-presidium heeft ze meegedeeld, zo verklaarde een partijwoordvoerder in Berlijn, dat er sprake is van “een onopgehelderde relatie van delen van de CDU met AfD en Linksen” , en dat zij “principieel tegen een samenwerking met zowel de ene- als met de andere partij is”. Daarenboven is het voor haar duidelijk, dat partijvoorzitterschap en kandidatuur voor het kanselierschap bij één en dezelfde persoon zouden behoren te berusten.

Kramp-Karrenbauer kondigde letterlijk aan, dat ze “deze zomer het proces van de kandidatuur voor het kanselierschap zou willen organiseren, de partij verder op de toekomst voorbereiden en vervolgens het voorzitterschap van de partij ter beschikking stellen”. Bondskanselier Merkel bedankte Kramp-Karrenbauer voor haar werk en sprak de wens uit, dat zij in het kabinet blijft als minister van defensie.’

Het hierboven geschrevene geeft de recente, met elkaar overeenstemmende meldingen weer uit een hele serie van persdienstmeldingen en kranten-notities, zodat men er gevoeglijk van mag uitgaan, dat de kern van de boodschap hierop neerkomt: AKK geeft het op.

Mijn God, ben ik me daar even van geschrokken!Eigenlijk zou ik nu weer moeten kunnen slapen. Maar ik, tegenstrijdig mens, ben partout niet tevreden met de boodschap. En dat heeft zo zijn redenen. Laten wij de zaak eens nader bekijken:

– De CDU (-top) ziet dus “een onopgehelderde relatie van delen van de CDU met AfD en Linksen”, zo heet het. Aha, zo begreep ik, beide partijen zijn vermoedelijk even erg – maar alleen Die Linke is tot regeren in staat (omdat Merkel dat zo wil: De één (Die Linke) is een voortzetting van de Muur-moordenaarspartij SED en bivakkeert op de door haar verborgen miljoenen, de andere (de AfD) heeft geen moordenaarsverleden en – voor zover ik weet – ook geen bevel tot schieten, noch op dit moment, noch ooit, en zeer zeker ook geen verborgen miljoenen.
– Maar, zo begrijp ik verder, de ene (Die Linke) is politiek-correct – waardoor in alle ernst toch één van hen met gedoging van de CDU tot minister-president kon (moest?) worden gekozen. De ander (de AfD) is politiek in-correct en behoort van meet af aan tot de politieke zelfkant. Met vieze kinderen speel je niet.

Laten we dat liever voor wat het is; want het AKK-bericht vanuit het presidium heeft immers nog meer te bieden:

Zij, de erkende mislukte, en niet-erkende overvraagde, de tegen heug en meug door (stief)mama betuttelde provinciale grootheid volgt waarschijnlijk de roep der voorzienigheid naar terugtreding – en nieuwe ordening. Jazeker, nieuwe opzet! Uitgewezen door haar falen wil ze vervolgens toch nog de vrouwenonderneming tot een einde brengen en een “waardige overgang” bewerkstelligen.

Als het niet zo ernstig (en bitter) zou zijn, zou ik me kapot lachen. Zij dus, AKK van de Saar, wijst voortaan – tenminste inde komende maanden – het verbaasde, maar nietsvermoedende partijvolk de weg naar een nieuwe, glorierijke toekomst: Ze wil “het proces van de kandidatuur voor het kanselierschap organiseren, de partij verder voorbereiden op de toekomst en vervolgens het voorzitterschap van de partij ter beschikkung stellen”. Ik grijp de gelegenheid aan om een nieuwe ervaring te mogen beleven en getuige te worden van een revolutionair schouwspel: De verliezer – nauwkeuriger uitgedrukt: De verliezerin – legt aan de opvolger/-ster de weg naar nieuwe successen uit. Dat de exercitie moge slagen! (Intussen behoud ik hierover zo mijn twijfels.)
Ik ben echter met de melding over de woorden van AKK in het presidium nog niet aan het eind:

– AKK wil Bondsminister van defensie blijven. Wat krijgen we nú? Als ik ben mislukt als leidende kracht, zegt het fatsoen mij: “Ga dan ook!” Maar zij, de allang mislukte CDU-voorzitster, wil zichzelf nog snel voor het “exit” verzekeren van een vetbetaalde sinecure en minister van defensie blijven. Mama zal dat accepteren; want met dergelijke methodes verzekert z i j zich van afhankelijke, kruiperige klaplopers.

Vrienden, ik ben nog niet klaar. Het zelfverheffingsdrama heeft nog een punt ter afsluiting van een dimensie van groot opschep-gehalte. In het bericht vanuit het presidium heet het tot slot, klein en verscholen, maar niet te negeren:

“Bondskanselier Merkel bedankte Kramp-Karrenbauer voor haar werk…”

Ik sla steil achterover! De CDU-Bondsvoorzitster AKK kondigt haar terugtreden aan, en de kanselier bedankt haar. Haar heb je weer: L’état c’est moi! De Bondskanselier heeft qua positie in de CDU niets, maar dan ook totaal niets te zeggen, noch te loven, noch te laken. Dat is namelijk de taak van het partijregime. Daarvan maakt Merkel allang geen deel meer uit – maar de hof-klaplopers billijken blijkbaar als niet-betrokkenen, dat zij (Merkel) zich mengt in de interne aangelegenheden van de CDU.

Aldus merken zelfs politiek onwetenden, waar Abraham de mosterd haalt en wie het in deze republiek voor het zeggen heeft. Een echte bananenrepubliek zou het zeker niet pikken, met haar vergeleken te worden. Duitsland 2020 doorstaat deze vergelijking niet eens.

Door: Peter Helmes.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2020/02/10/akk-gibt-auf-und-die-kanzlerin-gibt-sich-huldreich/

Links Jong Volkje in Neurenberg toont “houding”: Zevendeklasser organiseert anti-Nazi-demo vanwege Thüringen

Door: Redactie JouWatch.

De infantilisering van de politiek blijft niet langer beperkt tot het onderwerp klimaatbescherming: In Beieren organiseerde een 14-jarige van drie turven hoog gisteravond een protestdemonstratie vanwege de gebeurtenissen in Thüringen. De “verkiezingsresultaten” aldaar hadden hem “zo woedend” gemaakt, dat hij op de Nürnberger Hallplatz “een punt wil maken tegen de ruk naar rechts”, aldus de aanmelder van de manifestatie.

Democratie is al shit, als de resultaten niet naar je zin zijn: Adrian Toth is weliswaar pas 14 jaar oud, volgens “Frankenschau” van de “Bayerische Rundfunk https://www.br.de/mediathek/video/gegen-rechts-14-jaehriger-organisiert-demo-in-nuernberg-av:5e3dbb1f1d55c9001aeaa91f” (BR) maar reeds “politiek zeer geëngageerd”, vandaar, dat de zevendeklasser afgelopen donderdag “spontaan een demo organiseerde. Verwacht werden volgens Facebook-evenementen-aankondigingen meer dan 300 deelnemers; hoeveel er metterdaad kwamen opdagen, is nog onduidelijk. Nauwelijks verbazingwekkend hadden de linkse verenigingen van de metropoolregio Franken zich bij de demo aangesloten, nadat de scholier deze bij de Ordedienst Neurenberg had aangemeld – hieronder natuurlijk ook de plaatselijke “Alliantie tegen rechts-extremisme”, wier voorzitter Stephan Doll in de BR tenenkrommende frasen verbreidde over het “dunne laagje ijs voor de democratie”.

Wat Adrian Toth met zijn in Neurenberg geplande aankondiging manifesteert – overigens natuurlijk geheel in het belang van leraren, locale politici en de hem omringende meerderheid van de samenleving – getuigt van een volledig van het padje geraakt pre-adolescent engagement: Hier wordt uitsluitend voldaan aan verwachtingen van de sociale naaste omgeving, want de 14-jarige geniet vooral de welwillende erkenning van de eigengereiden – en hij staat in het middelpunt.

Eens te meer wordt hier “moedig”, lofwaardig politiek engagement van opgroeienden bejubeld, onder het motto “Antifascisme kent geen minimumleeftijd om toe te treden”, hoewel het werkelijkheid slechts gaat om de meest recente verschijningsvorm van het jeugdige meeloperdom, waaraan echter ook niets authentieks is: De daarachter staande houding niet, de leuzen niet, de eisen niet. Alles is stuk voor stuk ontleend aan de tekstballonnen van de mainstream media, die op hun beurt louter de manier van lezen van de gevestigde partijen transporteren. “Kritisch” gereflecteerd of nagevraagd wordt hier helemaal niets. Adrian Toth bedoelt het goed, maar hij is een kind van zijn tijd.

De kleine Adrian en zijn mededemonstranten zouden meer baat hebben bij het bijbrengen van zelfstandig denken door hun schoolse- en familiaire omgeving – vooral over wat vrijheid van meningsuiting- en van gedachtengoed eigenlijk betekent en over hoe democratie functioneert. Maar schreeuwen en protesteren is natuurlijk veel leuker – en is tegenwoordig de eerste burgerplicht. De BR-commentator maakt een lang verhaal kort: “Democratie is geen kwestie van leeftijd”.

Aanleiding opgelost dankzij terugtreden, maar “houding tonen” kan altijd

Eigenlijk was de concrete aanleiding voor de demo gisteravond al opgelost – de Kleine Adrian leeft namelijk gelukkig in de Merkelstaat, waar met de constitutie-matig correcte verkiezing van een minister-president nog niet het laatste woord gesproken is; de gekozene kan immers nog worden bedreigd, zijn partij onder druk worden gezet, en hij uiteindelijk nog uit zijn ambt worden gedonderd. Dat is het beslissende verschil tussen de Nazi’s van 1933 en die van tegenwoordig: Tegenwoordig zijn de “Nazi’s” diegenen, die het recht wordt ontnomen, die worden uitgesloten en overschreeuwd.

Maar ook als de AfD-medeverkiezing van een FDP-minister-president is “gecorrigeerd”: Met het houding-tonen kan niet vroeg genoeg worden begonnen. Hetzij bij Fridays for Future, in het kinderkoor van WDR2 of nu in de strijd tegen de de FDP-Nazi’s: “Engagement” voor paradigma’s, die de meerderheidssamenleving ons dagelijks in onze hoofden hamert, is “belangrijk”- en wat de kids ontbreekt aan achtergrondinformaties, aan weten t. b. v. mogelijke andere zienswijzen, maken ze goed door ideologische ijver. Welkom bij het Jonge Volkje van 2020.

Door: Redactie JouWatch.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://www.journalistenwatch.com/2020/02/09/linkes-jungvolk-haltung/

Vera Lengsfeld over Thüringen: “Dit was een aanslag op de democratie”

Door: Vera Lengsfeld/redactie PP

Wat zich de laatste drie dagen in Duitsland heeft afgespeeld, is metterdaad een dijkdoorbraak geweest. De sluipende afbraak van democratie en rechtsstaat, die op zijn minst sinds 2015 voor elkeen zichtbaar geworden zou kunnen zijn, is uitgemond in een aanslag op de democratie. Een gastbijdrage van Vera Lengsfeld

Waarschijnlijk is er in de geschiedenis geen voorbeeld te vinden, dat aanschouwelijk maakt, hoe er in een democratie door politiek en media zó openlijk een oer-democratisch proces wordt gedemoniseerd, en een gekozen minister-president door politici en media werd blootgesteld aan een dusdanige haatcampagne, dat hij en zijn gezin met onmiddellijke ingang onder politiebescherming moesten worden gesteld. De wil tot vernietigen, die politiek en media na de minister-presidentsverkiezingen in Thüringen aan de dag hebben gelegd, doet niet alleen mij huiveren.

Aan de top van de kampagne heeft Bondskanselier Merkel zich opgesteld, die heeft verordonneerd, dat het verkiezingsresultaat moest worden “teruggedraaid”. Bovendien zou het “onvergeeflijk” zijn. Hiermee heeft Merkel duidelijk gemaakt, wat ze denkt van de door de Grondwet vereiste vrije afgevaardigde, die slechts aan zijn geweten verplicht is: Niets. De kanselier van een democratie heeft daarmee onmiskenbaar afscheid genomen van democratie en rechsstaatbeginsel. De media, die eigenlijk de taak zouden hebben, de regering te controleren, schaarden zich enthousiast achter Merkel.

Om de zaak nog onheilspellender te maken, is de ritme- en parool-aangever van de haattirade, die in alle mainstream-media klotste, de andersbenoemde SED, die nooit werd geliquideerd en tegenwoordig de Linksen heet. Uitgerekend op de herdenkingsdag van de executie van de 17-jarige Chris Gueffroi https://www.google.com/search?q=Chris+Gueffroi&tbm=isch&source=univ&client=firefox-b-d&sa=X&ved=2ahUKEwiote7Vzr_nAhUDyaQKHV3NAeIQsAR6BAgKEAE , die zich in de ogen van de machthebbers schuldig heeft gemaakt, omdat hij de SED-staat wilde verlaten, zette de voormalige staatspartij met behulp van psychologische oorlogsvoering de generale aanval op de democratie in.

Kemmerich en Buchenwald

Benjamin Hoff, de strateeg van Bodo Ramelow, ging te ver met zijn bewering, dat Thomas Kemmerich in de Thüringse staatskanselarij was gekomen bij de gratie van hen, die in Buchenwald miljoenen mensen hadden vermoord. Hiermee heeft hij naar het meest perfide middel gegrepen, dat mogelijk is: De instrumentalisering van Nazi-misdrijven als strijdmiddel tegen politieke mededingers. Ex-minister-president Ramelow volgde zijn inspirator en twitterde een citaat van Hitler, dat duidelijk moest maken, dat hij door een Nazipartij was verhinderd, mnister-president te worden. Binnen enkele uren werd het Nazi-parool aangegrepen door politici en media. Het commentaar van ZDF-baas Peter Frey over de verkiezingen in Thüringen klonk alsof het door Benjamin Hoff was geschreven. Hoe dan ook zwatelde ook Frey over dat de weg naar Buchenwald met de verkiezingen was vrijgemaakt.

Noch Hoff noch Frey schijnen zich er in hun ideologische vuur van bewust geweest te zijn, dat de enige partij, die men ervan kon beschuldigen, deelgenomen te hebben aan moorden in Buchenwald, de SED was, want na de overwinning op de Nazi-dictatuur werd het voormalige KZ een speciaal kamp van de Sovjets, waarin duizenden mensen zonder proces terechtkwamen en het leven lieten. Maar ook Lambsdorf van de FDP en Ziemiak vande CDU, of Söder van de CSU hadden het over Nazi’s en namen hiermee het parool van de SED-linksen over.

Buitengewoon absurd is de Nazi-beschuldiging uit de mond van de CDU-politici, want het grootste deel van het AfD-programma is overgenomen van het verkiezingsprogramma van de CDU van 2005, dat Angela Merkel als partijvoorzitster en topkandidate te verantwoorden heeft. Daarentegen is het programma van de Linksen van begin tot eind gericht op overwinning van de democratie. Ze streeft, te herkennen aan haar Europa-verkiezingsprogramma van vorig jaar, het socialisme in Europa na.

Wat zich de laatste drie dagen in Duitsland afspeelde, was metterdaad een dijkdoorbraak. De sluipende afbraak van democratie en rechsstaat, die op zijn minst sinds 2015 voor elkeen zichtbaar geworden zou kunnen zijn, is uitgemond in een aanslag op de democratie.

Wat kwam er terecht van de roep om nieuwe verkiezingen?

Gisteren klonk in alle gevestigde partijen nog luid de roep om nieuwe verkiezingen. Nauwelijks 24 uur later keerde men zich van deze enige democratische optie weer af ten gunste van een installatie van Ramelow zónder nieuwe verkiezingen. Dat is alleen mogelijk, als de democratische regels buiten werking worden gesteld. Want zelfs als Kemmerich onmiddellijk terug zou treden zou hij waarnemend op zijn post blijven, tot het parlement een beslissing heeft genomen over de door de FDP voorgenomen motie over zijn aftreden. De motie zou op zijn vroegst maandag kunnen worden ingediend. Dat duurt Links, dat zichzelf alweer in de rol van bestemmer, om niet te zeggen: dictator ziet, te lang.

De notoire fractieleidster van de Linksen, Hennig-Wellsow, overigens de eerste ondertekenaarster van een anti-kapitalistische oproep van een door de BVD in de gaten gehouden linkse groepering, dreigde reeds, dat, als Kemmerich niet vóór zondagavond terug zou treden, men “het heft van handelen” in de hand zou nemen.Nieuwe verkiezingen zouden daarbij niet de eerste weg zijn, maar in dit geval zou men met de CDU overleg plegen over een constructief Votum van Wantrouwen.

Ze maakte tevens duidelijk, dat de CDU niets anders te doen zou hebben dan te pareren. Zij denkt, dat nu ook de CDU begrepen heeft, dat aan het “gesjacher” eindelijk eens een eind moet worden gemaakt. Het zou afgelopen moeten zijn “met alle gekheid en gegok”. Het doel zou zijn: Een stabiele regering met Bodo Ramelow als minister-president.

Zo wordt de CDU in alle openlijkheid met duidelijk merkbare verachting de rol van vervullingshulpje toebedeeld. De Secretaris-Generaal van de CDU Thüringen heeft reedshet toegeworpen bevel opgepikt en openlijk verzekerd, dat men zich zal onthouden van stemming en Ramelow er door zal laten.

Buitenspel zetten van het Parlement

Op dit ogeblik wenst men zich, dat de AfD unaniem op Ramelow zou stemmen, louter om te zien, of de “minister-president der harten”, zoals hij zich door zijn partij laat betitelen, zijn eigen maatstaven bijstelt en de verkiezing afwijst.

Intussen gaat het echter niet meer om de minister-presidentsverkiezing. De psychologische terreur, die de laatste paar dagen door politiek en media wordt uitgeoefend, heeft het buitenspel zetten van het parlement tot gevolg. De Nazi-atoombom, die werd ontstoken om Kemmerich uit het ambt te verdrijven, is niet meer te keren. In de toekomst mag de burgerlijke meerderheid niet meer unaniem tegen een voornemen van de minderheidsregering stemmen, zonder dat CDU en FDP onmiddellijk worden beschuldigd van collaboratie met “Nazi’s”. Daarmee is het Thüringse deelstaatparlement gekelderd tot op het niveau van de DDR-Volkskammer, waar het slechts was toegestaan om ja en amen te knikken op alles, watderegering aandroeg.

Duitsland is van het ene moment op het andere een openbare gezindheidsdictatuur geworden. Als de echte democraten zich nu niet verzetten, de democratie en de rechtsstaat niet vastbesloten verdedigen, wordt het in ons land weer eens koud en donker.

Door: Vera Lengsfeld.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2020/02/08/vera-lengsfeld-zu-thueringen-das-war-ein-putsch-gegen-die-demokratie/

Spoedbericht: Kemmerich gaat door de knieën: Eén van de meest donkere uren van de Bondsrepubliek Duitsland.

Door: David Berger.

“Samen met mijn collega’s heb ik besloten, te verzoeken om ontbinding van het parlement. Aldus willen wij nieuwe verkiezingen uitroepen, teneinde hiermee de smet van de ondersteuning door de AfD weg te nemen van het ambt van Minister-President. Democraten hebben democratische meerderheden nodig, die zich in dit parlement klaarblijkelijk niet tot stand laten brengen. Van samenwerking met de AfD was geen sprake, is geen sprake en zal geen sprake zijn.”- aldus de pasgekozen minister-president van Thüringen.

Luttele uren nadat de kanselier heeft verordend, dat de democratische beslissing van het Thüringse deelstaatparlement moet worden teruggedraaid en nieuwe verkiezingen voor een haar welgevallig resultaat moeten zorgen, en FPD-voorzitter Christian Lindner haar daarop bijviel door te beloven, de nieuwe thüringse minister-president Thomas Kemmerich (FDP) ertoe te bewegen om terug te treden, heeft deze zoëven toegezegd, dat hij de post wederom beschikbaar zal stellen.

Lindner zou hierbij een zeer kwalijke rol hebben gespeeld: Hij heeft gedreigd, zelf af te treden, “ingeval Kemmerich zijn poot zou willen stijfhouden.”

Sinds 1945 éen van de meest zwarte uren van de Bondsrepubliek Duitsland

Alexander Gauland van de AfD reageerde spontaan en zeer pragmatisch met de opmerking: “Wij staan voor nieuwe verkiezingen in Thüringen en in de Bond te allen tijde ter beschikking.” In het kader van een politiek, die dient te worden opgevat als de kunst van het maakbare, heeft hij het daarmee over het algemeen bij het rechte eind. Want bij nieuwe verkiezingen zal de AfD de grote winnaar, en zullen CDU en FDP de grote verliezers zijn.Maar in de momentele virtuele burgeroorlog gaat het om veel meer, dan om van dit uur verstandig gebruik te maken ten bate van zijn eigen partij.

Hiermee heeft een totalitaire, op Internet en op straat rellende- en Kemmerich met gewelddadige acties bedreigende meute – ondersteund door politici, die vanwege hun eigenbelang bereid waren, alle democratische beginselen te verraden – een enorme overwinning binnengehaald. Of om met CDU-politicus Stefan Wetzling (Hamburg) te spreken:

“Stomme sukkels, dat jullie zijn. Jullie hebben er niets van begrepen en laten jezelf voorgeleiden als dansende beren. Door de knieën gegaan zijn jullie. Niet voor de realiteit, maar voor gepubliceerde mening en voor het gepeupel op straat. Wie zal jullie nog serieus nemen?”

Een catastrofe voor de FDP, waarvan talloze liberale kiezers nu zullen overstappen naar de AfD. Maar dubbel zo fataal: Dit is vermoedelijk sinds 1945 één der meest zwarte uren van de Bondsrepubliek Duitsland.

Door: David Berger.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2020/02/06/kemmerich-tritt-zurueck-eine-der-dunkelsten-stunden-der-bundesrepublik-deutschland/